Okunma

Haşir meydanındaki insanlar, ebed ülkesine uçmak için sabırsızlanıyordu.
Peygamberler, şehitler ve büyük veliler için herhangi bir problem yoktu.
Ancak diğerleri, "Elli bin sene sürer" denilen bu yolu, dünyadaki
hayatlarının karşılığı olan bir vasıta ile aşmak durumundaydı. Her insan,
sevap ve günahlarını ortaya döküp ince hesaplar yaparken, sermayeleri
yetmeyen bazı gençler bir araya geldi ve kendilerine gözcülük eden meleğe
başvurarak:

— Bizler, dünyada iken meşhur bir yarışmaya katılmış ve ellerimizi günler
boyu süren bir sabırla lüks arabaların üzerinden çekmeyerek onları
kazanmıştık, dedi. Bu gayretimize karşılık o arabaların verilmesini istiyor
ve bu zorlu yolu onlarla aşmayı planlıyoruz.

Melek, yarışmanın detayını öğrendikten sonra:

— Yanlış şeye dokunmuşsunuz, dedi. Sizin arabanız, o yolda gitmez.

Gençler, biraz ilerideki insanları göstererek:

— Şuradaki insanların da bir şeylere dokunduğu söyleniyor, diye itiraz etti.
Ama şimdi Cennet’e uçuyorlar.

— Evet!.. dedi, melek. Onlar da dokundular. Hem de günde sadece bir saatçik.

— Bir saat mi?..diye atıldı gençler. Oysa bizler günler boyu çekmedik
elimizi. Uyumadık, aç kaldık, nerdeyse ölüyorduk. Peki onlar nelere
dokundular?

— Seccadeye, dedi melek. Küçük bir seccadeye. Şimdi ise onlarla uçuyorlar.
 

Kayıt Tarihi: 17-07-2010Saat:12:41:40